Staat veroordeeld tot betaling proceskosten na uitzetting mennonieten
· Redactie en fotoverslag Valerie Fris
Beluister dit artikel

Enkele mennonieten aan de Duisburglaan
De Staat Suriname moet SRD 19.500 aan proceskosten betalen in de kortgedingzaak die een groep mennonieten had aangespannen om hun uitzetting uit Suriname tegen te houden. De kantonrechter heeft op 9 november 2026 geoordeeld dat de Staat door zijn handelwijze fundamentele beginselen van de Surinaamse rechtsstaat en het recht op een eerlijk proces heeft geschonden.
De groep had via haar raadsman. Derrick Veira, een kortgeding aangespannen nadat uitzetting uit Suriname dreigde. Daarnaast was bij de President van de Republiek Suriname een verzoek tot herziening ingediend. Nog voordat de kortgedingzaak inhoudelijk op de terechtzitting werd behandeld, was een deel van de groep het land uitgezet. De overige groepsleden trokken vervolgens, in het kader van gezinshereniging, hun vordering in en gaven eveneens aan te willen vertrekken.
In haar beoordeling wees de kantonrechter op artikel 34 lid 1 van de Vreemdelingenwet. Deze bepaling houdt in dat het indienen van een herzieningsverzoek bij de President onder bepaalde omstandigheden automatisch leidt tot schorsing van de uitzetting. Omdat de President op dat moment nog geen formeel besluit had genomen, mocht de uitzettende instantie volgens de kantonrechter niet vooruitlopen op die beslissing. Evenmin was zij bevoegd om zelfstandig te beoordelen dat het herzieningsverzoek geen kans van slagen had. Volgens de kantonrechter was er daardoor sprake van een rechtstreekse schending van de wettelijke bescherming waarop de vreemdelingen aanspraak konden maken. Door de uitzetting tijdens de lopende kortgedingprocedure en terwijl de formele herzieningsprocedure bij de President nog aanhangig was, heeft de Staat de betrokkenen bovendien hun recht op een effectief rechtsmiddel ontnomen.
In het kortgeding hadden de vreemdelingen aanvankelijk vergaande maatregelen tegen de Staat geëist. Zij vroegen de kantonrechter om de Staat te bevelen de uitzetting op te schorten dan wel opgeschort te houden, op straffe van een dwangsom van SRD 10 miljoen per dag, met een maximum van SRD 100 miljoen. Daarnaast eisten zij dat de Staat hun toegang tot rechtsbijstand zou garanderen. Bij niet-naleving wilden zij een dwangsom van SRD 500.000 per uur, tot een maximum van SRD 50 miljoen. Ook vroegen zij om vergoeding van de proceskosten en het salaris van hun raadsman, dat was begroot op SRD 150.000. Verder verzochten zij de kantonrechter het vonnis uitvoerbaar bij voorraad te verklaren.
Bij rolbeschikking van 3 november 2026 stelde de kantonrechter vast dat de groep de vorderingen met betrekking tot de opschorting van de uitzetting had ingetrokken. De rechter bepaalde toen dat op 9 november 2026 uitsluitend nog een beslissing over de proceskosten zou worden genomen. Bij de beoordeling van die kosten was volgens de kantonrechter van belang in hoeverre de Staat aanleiding had gegeven tot het aanspannen van het kortgeding. Daarbij moest worden gekeken naar de toepasselijke wettelijke bepalingen en de omstandigheden waaronder de uitzetting had plaatsgevonden.
De kantonrechter kwam tot het oordeel dat de handelwijze van de Staat aanleiding had gegeven tot het voeren van de procedure. Door de vreemdelingen uit te zetten terwijl zowel het kortgeding als de formele herzieningsprocedure bij de President nog liep, werd hun de mogelijkheid ontnomen om hun rechtsmiddelen daadwerkelijk te benutten. De Staat is daarom veroordeeld tot betaling van SRD 19.500 aan proceskosten.
Tags
Deel dit artikel




