INGEZONDEN - 175 jaar Coronie: Doris Rigters, de vrouw die generaties jongeren liet dromen

Wanneer we stilstaan bij 175 jaar naamsverandering van ons district Coronie, denk ik niet alleen aan de geschiedenis die we in boeken terugvinden of aan de verhalen die van generatie op generatie worden doorverteld. Ik denk vooral aan de mensen die onze geschiedenis kleur hebben gegeven. Aan mensen die misschien niet altijd op de voorgrond staan, maar die door hun inzet het leven van anderen hebben veranderd. Mensen die niet per se veel erkenning hebben gekregen, maar die wel een blijvende indruk hebben achtergelaten.

Een van die mensen is mevrouw Doris Rigters.

Voor velen in Coronie is haar naam onlosmakelijk verbonden met voetbal. Ze is voor verschillende generaties een bekende en gerespecteerde voetbaltrainer geweest. Maar wie haar verhaal beter leert kennen, ontdekt dat het om veel meer gaat dan voetbal alleen. Het gaat over jongeren kansen bieden, discipline bijbrengen, talent ontwikkelen en jonge mensen laten geloven dat er iets moois op hen wacht als ze bereid zijn ervoor te werken.

Als jeugdvertegenwoordiger van Coronie vind ik het belangrijk om juist deze verhalen te vertellen. Verhalen over mensen die zich jarenlang hebben ingezet voor onze jongeren, vaak zonder daarvoor iets terug te verwachten. Doris Rigters is zo iemand. Daarom wilde ik met haar in gesprek gaan. Ik wilde niet alleen terugblikken op haar voetbalcarrière, maar vooral begrijpen wat haar heeft gedreven, wat ze heeft opgebouwd en wat haar werk voor de jongeren van Coronie heeft betekend.

Wat volgde, was een gesprek vol herinneringen, mooie anekdotes, trots en af en toe een lach. En terwijl ze vertelde, werd voor mij steeds duidelijker: achter de naam Doris Rigters schuilt een verhaal dat het verdient om verteld te worden.

Van een voetbalfamilie naar een leven op het veld

Doris Rigters werd geboren op 28 september 1957. Inmiddels is ze 69 jaar oud. Haar liefde voor voetbal begon al op jonge leeftijd, en eigenlijk was dat niet zo vreemd. Ze groeide op in een familie waarin voetbal een belangrijke plaats innam. Haar broers voetbalden, haar neven voetbalden en zij raakte daardoor vanzelf geïnteresseerd in de sport.

Eerst keek ze toe. Daarna wilde ze zelf meedoen.

op een gegeven moment ging zij naar Paramaribo, waar ze de avondhandelsschool bezocht, tegenwoordig bekend als het IMEAO. Ze maakte die opleiding niet af en keerde uiteindelijk terug naar Coronie. Daar kreeg haar liefde voor voetbal een nieuwe wending.

In 1982 speelde ze bij het damesteam Sportiva, dat later onder de naam Moderna bekendstond. Ze was toen ongeveer 24 à 25 jaar oud. Het team bestond voornamelijk uit wat oudere dames, van wie sommigen in de dertig waren, aangevuld met enkele jongere speelsters.

Doris vertelt dat ze zelf niet op een bijzonder hoog niveau voetbalde. Maar soms hoeft iemand niet de beste speler op het veld te zijn om een grote betekenis voor de sport te krijgen. Soms ligt de grootste kracht ergens anders: in het vermogen om anderen te helpen groeien.

Dat bleek ook bij haar.

Binnen het damesteam waren er jonge speelsters die begeleiding nodig hadden. Doris zag dat en besloot het initiatief te nemen. Ze verzamelde de jongere dames en begon hen te trainen. Er was geen groot plan of ingewikkelde organisatie aan voorafgegaan. Ze zag wat nodig was en besloot er iets aan te doen.

Achteraf bekeken was dat misschien wel het begin van iets veel groters.

Adjoema: een naam met een verhaal dat mij persoonlijk raakt

Toen Doris Rigters haar eigen voetbalteam oprichtte, gaf ze het de naam Adjoema. Achter die naam schuilt een bijzonder verhaal, waarin een vrouw voorkomt die voor ons allebei een belangrijke plaats inneemt: wijlen Joan Esajas.

Tijdens ons gesprek vertelde Doris dat Joan haar nicht en beste vriendin was. Joan speelde ook een belangrijke rol in haar voetbalcarrière. Ze ondersteunde Doris waar ze kon, hielp met het ophalen van de spelers, bracht hen naar het voetbalveld en zorgde ervoor dat ze na de trainingen weer thuis konden komen. Zo droeg ze op haar eigen manier bij aan de mogelijkheden die de jongeren kregen om te voetballen.

Maar terwijl Doris over Joan vertelde, kreeg dit verhaal voor mij ook een heel persoonlijke betekenis. Joan Esajas was namelijk mijn oma/verzorger. De vrouw met wie ik ben opgegroeid in Coronie, de vrouw die mij heeft gevormd en aan wie ik een groot deel van mijn liefde voor ons district te danken heb. Het was bijzonder om tijdens dit interview te horen hoe mijn oma ook in het leven van Doris zo'n betekenisvolle rol heeft gespeeld.

En dan is er nog het verhaal achter de naam Adjoema.

Doris vertelde dat haar team op een dag een wedstrijd speelde waarin de meisjes een geweldige overwinning behaalden, met heel veel doelpunten. Joan reageerde daarop met de woorden: “We pepre deng do(zoals ze haar noemde)!” Daarmee bedoelde ze dat de meisjes het hun tegenstanders flink heet hadden gemaakt. Vanuit die typische, levendige uitdrukking kwam de naam Adjoema naar voren, verwijzend naar de pittigheid van peper. Joan vond dat het team voortaan Adjoema moest heten.

En zo kreeg het team zijn naam.

Terwijl ik naar Doris luisterde, vond ik het bijzonder om te ontdekken dat mijn oma deel uitmaakt van dit stukje voetbalgeschiedenis van Coronie. De vrouw die voor mij zo'n grote rol heeft gespeeld in mijn jeugd en in de liefde die ik voor ons district koester, heeft ook Doris ondersteund in een belangrijk deel van haar leven.

Het raakte mij om te horen hoe die steun heeft bijgedragen aan het verhaal van een vrouw die zoveel voor de jongeren van Coronie heeft betekend. Het herinnert mij eraan dat de geschiedenis van ons district niet alleen wordt geschreven door degenen die op de voorgrond staan, maar ook door de mensen die achter de schermen ondersteunen, aanmoedigen en helpen om dromen werkelijkheid te maken.

Voor mij maakt dat dit verhaal extra dierbaar: in het verhaal van Doris Rigters kwam ik ook een stukje van mijn eigen oma tegen.

Vijftig jongeren op het veld: de geboorte van Youth Stars

Doris' inzet bleef niet beperkt tot meisjesvoetbal. Op een gegeven moment kwamen ook jongens naar haar toe met een verzoek. Ze spraken haar aan als “tren”, zoals ze een trainer in het Surinaams noemen, en vroegen haar om met hen een team op te richten.

“Tren, kow opo wan team!”

Oftewel: trainer, laten we een team beginnen!

Doris ging op hun verzoek in en zo ontstond Youth Stars, een team dat aanvankelijk uit jongens bestond. Later kreeg het team de naam Wi Moksi.

De belangstelling was groot. Doris vertelt dat er op sommige trainingsdagen wel vijftig jongeren kwamen. Vijftig! Wie zich dat probeert voor te stellen, begrijpt meteen dat dit geen kleine opgave was. Ze moest de trainingen zorgvuldig indelen: deze leeftijdsgroep op een bepaald tijdstip, de jongere jongens op een ander moment en de oudere jongeren weer daarna.

Zo werd voetbal voor Doris bijna een dagtaak. Ze was voortdurend bezig met de jongeren en met de organisatie die nodig was om iedereen de aandacht te geven die ze verdienden.

Ik kan er zelf over meepraten. Ook ik heb weleens bij haar trainingen meegedaan. Laat ik eerlijk zijn: mijn eigen voetbaltalent was misschien niet helemaal wat ervoor nodig was. Voetbal bleek uiteindelijk niet mijn grootste passie. Maar ik heb wel van dichtbij kunnen zien hoe Doris met de jongeren omging en hoe belangrijk haar trainingen voor hen waren.

Wat mij vooral is bijgebleven, is dat ze niet alleen naar het veld keek. Ze keek ook naar de persoon die voor haar stond. En dat bracht mij bij misschien wel het belangrijkste onderdeel van haar verhaal.

Eerst de discipline, dan het voetbal

Toen ik Doris vroeg wat haar een goede trainer maakte en waarom zoveel oud-spelers haar nog altijd met respect behandelen, kwam één ding duidelijk naar voren: discipline.

Voor Doris was voetbal niet alleen een sport waarbij je leerde passen, schieten en wedstrijden winnen. Het was ook een manier om jongeren verantwoordelijkheid bij te brengen. Ze moesten serieus omgaan met de sport, maar ook met hun opleiding en hun gedrag.

Dat kan ik zelf beamen. Tijdens de momenten waarop ik bij haar trainingen aanwezig was, vroeg ze ook naar school. Ging het daar niet goed, dan kon dat gevolgen hebben voor deelname aan de training. Je kon niet zomaar op het veld verschijnen en verwachten dat alles goed was terwijl je je andere verantwoordelijkheden verwaarloosde.

Haar boodschap was duidelijk: voetbal is belangrijk, maar je toekomst is dat ook.

Wie met Doris trainde, leerde dus dat talent alleen niet genoeg is. Je moest luisteren, afspraken nakomen, hard werken en verantwoordelijkheid nemen. Je moest begrijpen dat je niet alleen voor jezelf speelde, maar ook deel uitmaakte van een team.

En wanneer je kijkt naar de resultaten die verschillende van haar pupillen later hebben bereikt, begrijp je waarom zij zo nadrukkelijk op discipline bleef hameren.

Doris vertelt met zichtbare trots dat verschillende jongens die zij heeft getraind uiteindelijk op het niveau van de Surinaamse hoofdklasse zijn terechtgekomen. Sommigen hebben zelfs internationale ervaring opgedaan. Ze noemt onder anderen Jamilio Rigters en Bjorn als voorbeelden van spelers die haar herinneren aan het werk dat ze in de loop der jaren heeft verricht.

Ook wanneer je naar het Surinaamse voetbal als geheel kijkt, valt op hoeveel Coroniaanse jongeren hun weg naar hogere niveaus hebben gevonden. Het is een nalatenschap waar we als district trots op mogen zijn.

Want achter een speler die vandaag op het veld staat, staat soms een trainer die jaren eerder in die jongen heeft geïnvesteerd. Iemand die hem heeft leren trainen, die hem heeft aangesproken wanneer het nodig was en die hem heeft geholpen te begrijpen dat zijn talent alleen verder kon groeien als hij er discipline tegenover zette.

Doris was voor velen zo iemand.

De prijzen zijn mooi, maar de mensen betekenen meer

Wanneer ik haar vraag naar de belangrijkste mijlpalen uit haar trainerscarrière, hoeft ze niet lang na te denken. De behaalde resultaten met haar teams behoren tot haar dierbaarste herinneringen.

Met Adjoema wist ze met haar meisjesteam het kampioenschap te behalen. Ook Wi Moksi liet van zich horen. Het jongensteam eindigde op de tweede plaats tijdens de kampioenschappen in Coronie en wist daarmee een plek in het interdistrict te bereiken. Helaas werd daar het gewenste verdere resultaat niet behaald.

Maar wanneer Doris over haar carrière praat, merk je dat haar trots niet alleen uit prijzen en eindstanden bestaat.

Het zijn vooral de mensen die zijn blijven komen.

Zelfs nu, na al die jaren, spreken voormalige spelers haar nog aan. De meisjes die vroeger bij haar trainden, zijn inmiddels volwassen vrouwen. De jongens die ooit als jonge voetballers voor haar stonden, zijn nu volwassen mannen. Toch is het respect gebleven.

Soms komen ze naar haar toe met de vraag wanneer ze weer een team gaan beginnen. Anderen hebben haar in het verleden benaderd om bij hun teams te komen helpen met trainen.

Doris vertelt dat ze het voetballen en het trainen nog weleens mist. Ze is inmiddels 69 jaar en heeft, zoals ze zelf aangeeft, af en toe last van lichamelijke pijnen. Ze kan niet meer zomaar alles doen wat ze vroeger deed. Soms zit ze thuis en denkt ze eraan dat ze tegen die tijden op het voetbalveld zou staan.

En toch zegt dat al heel veel: zelfs na zoveel jaren is de band met het voetbal niet verdwenen.

Ze denkt zelfs dat, wanneer ze vandaag opnieuw zou aankondigen een team te beginnen, de belangstelling zo groot zou zijn dat ze misschien wel drie teams nodig zou hebben.

Dat zegt iets over de plek die zij in de harten van zoveel jongeren heeft ingenomen.

Je kunt een team oprichten, een kampioenschap winnen en een mooie sportcarrière opbouwen. Maar wanneer mensen jaren later nog steeds bij je aankloppen, naar je omkijken en je vragen om opnieuw met hen aan de slag te gaan, dan heb je iets opgebouwd dat niet op een scorebord staat.

Dan heb je vertrouwen opgebouwd.

En dat is misschien wel een van de mooiste overwinningen die een trainer kan behalen.

Als jouw pupil verder komt dan je ooit had durven dromen

Ik vroeg Doris ook hoe het voelt wanneer ze ziet dat een van haar voormalige pupillen de hoofdklasse bereikt of zelfs internationaal doorbreekt.

Haar antwoord was prachtig, juist omdat ze het moeilijk vond om haar gevoel in woorden uit te drukken.

Ze moest lachen en zei dat haar hoofd zo groot wordt van trots dat ze bijna geen pet meer kan dragen.

We moesten er samen om lachen, maar achter die grap schuilt een oprechte emotie. Het maakt haar trots om te zien waar de jongeren die ooit bij haar op het veld stonden, uiteindelijk terecht zijn gekomen. Zij heeft hen zien beginnen, hen zien groeien en hen geprobeerd te vormen tot sporters die serieus met hun toekomst omgaan.

En dan is er nog een bijzonder moment dat haar veel plezier heeft gedaan. Een van haar voormalige pupillen, die inmiddels op professioneel niveau voetbalt, heeft de gelegenheid gehad om op het veld met Lionel Messi op de foto te gaan.

Voor iemand die zelf een groot bewonderaar is van Messi en een Barcelona-fan in hart en nieren, is dat natuurlijk iets om trots op te zijn.

Dat Barcelona een bijzondere plaats in haar hart heeft, bleek ook tijdens ons interview. Op het moment dat wij met elkaar spraken, keek ze namelijk naar een belangrijke wedstrijd van FC Barcelona. Ik kon het niet laten om haar daarmee een beetje te plagen.

Ze stelde me gerust: ik stoorde haar niet, hoor. We “Barcelona” staan al met 2-0 voor!

Ook daar moesten we om lachen.

Het zijn juist die kleine momenten die iemand dichterbij brengen. Achter de trainer die jarenlang streng was, die discipline eiste en die soms moeilijke beslissingen moest nemen, zie je ook gewoon Doris: een vrouw die van voetbal houdt, die geniet van haar club en die oprecht blij wordt wanneer iemand die zij ooit heeft begeleid, iets bijzonders bereikt.

Een vrouwelijke trainer die haar mannetje stond

In een sportwereld waarin voetbaltraining lange tijd vooral als een mannenaangelegenheid werd gezien, was Doris bovendien een bijzondere verschijning.

Ik vroeg haar of ze anders werd behandeld omdat ze een vrouwelijke trainer was, zeker wanneer ze jongens trainde.

Haar antwoord was beslist: een trainer blijft een trainer.

Of je nu een man bent of een vrouw, of je nu meisjes of jongens begeleidt, uiteindelijk gaat het erom dat je weet wat je doet en dat je de mensen voor je verder kunt helpen.

Wat haar verhaal extra bijzonder maakt, is dat zij niet alleen meisjes trainde, maar ook grote groepen jongens begeleidde. In die tijd waren er volgens haar maar weinig vrouwelijke trainers die zich op die manier met het opleiden van jongens bezighielden.

Zij liet zich daardoor niet tegenhouden. Ze zag jongeren die behoefte hadden aan begeleiding en ging met hen aan de slag.

Niet haar geslacht bepaalde wat ze kon bereiken, maar haar inzet, haar kennis, haar doorzettingsvermogen en haar vermogen om respect af te dwingen.

Dat is een boodschap die verder reikt dan het voetbalveld. Het is ook een voorbeeld voor meisjes en jonge vrouwen die vandaag hun eigen weg willen vinden, in de sport of daarbuiten. Je hoeft niet in het gebruikelijke plaatje te passen om een verschil te kunnen maken.

Soms moet je gewoon beginnen.

En Doris begon.

Een bescheiden vrouw, maar een grootse bijdrage

Tijdens ons gesprek vroeg ik haar of ze ooit een officiële onderscheiding had ontvangen voor haar jarenlange inzet.

Ze vertelde dat ze geen officiële onderscheiding heeft gekregen. Wel was er ooit een soort huldiging georganiseerd door een neef, op haar verjaardag bij het voetbalveld. Dat was een bijzonder gebaar, maar een officiële onderscheiding voor haar bijdrage heeft ze naar eigen zeggen nog niet ontvangen.

Doris is daarin bescheiden. Ze vertelt haar verhaal zonder zichzelf op de borst te kloppen. Ze praat over de teams, over de jongeren, over wat ze samen hebben meegemaakt en over de trots die ze voelt wanneer ze ziet hoe het met haar voormalige spelers gaat.

Maar juist die bescheidenheid maakt dat ik als jeugdvertegenwoordiger vind dat haar verhaal nadrukkelijker verteld moet worden.

Want hoe vaak kijken we niet naar mensen die pas erkenning krijgen wanneer ze een bepaalde positie hebben bereikt, een prijs winnen of in de schijnwerpers komen te staan? Hoe vaak staan we stil bij de mensen die jarenlang in de luwte hebben gewerkt en ondertussen generaties hebben geholpen om vooruit te komen?

In Coronie kennen we de uitdagingen waarmee jongeren te maken hebben. We weten dat niet iedereen dezelfde kansen krijgt en dat het soms nodig is dat iemand je op het juiste moment de weg wijst. We weten ook hoe belangrijk het is om jongeren iets te bieden waarin ze hun energie, talent en dromen kwijt kunnen.

Doris heeft dat gedaan.

Ze heeft jongeren samengebracht op het voetbalveld. Ze heeft hun geleerd om op tijd te komen, afspraken na te komen, respect te tonen en serieus met hun toekomst om te gaan. Ze heeft hen een plek gegeven om te groeien en hen aangemoedigd om verder te kijken dan waar ze begonnen.

En de resultaten zien we vandaag nog steeds terug in de verhalen van de spelers die zij heeft begeleid.

Daarom ben ik persoonlijk van mening dat Doris Rigters een bijzondere officiële onderscheiding verdient, en wat mij betreft zelfs een hoge onderscheiding van de president van de Republiek Suriname. Niet omdat het haar om een medaille of een titel zou moeten gaan, maar omdat erkenning ook een manier is om als samenleving te zeggen: wij hebben gezien wat u hebt gedaan, en wij waarderen het.

Ik vind dat haar bijdrage niet onopgemerkt mag blijven. Als het aan mij ligt, blijven we haar verhaal vertellen totdat de erkenning die zij verdient, er ook daadwerkelijk komt.

Want als we mensen eren die een positieve bijdrage hebben geleverd aan de samenleving, mogen we degenen die zich jarenlang voor onze jongeren hebben ingezet niet vergeten.

Doris Rigters hoort wat mij betreft thuis in dat gesprek.

Haar boodschap aan de jongeren van Coronie en Suriname

Aan het einde van ons gesprek vroeg ik Doris welke boodschap ze heeft voor jongeren die vandaag dromen van een carrière in het voetbal.

Ze richtte zich tot de jongeren van Suriname, maar in het bijzonder tot de jeugd van Coronie. Haar boodschap is eenvoudig, maar krachtig: jaag je dromen na, wees gedisciplineerd en neem jezelf serieus.

Als je professioneel voetballer wilt worden, moet je daarvoor gaan. Je moet bereid zijn om hard te werken en te doen wat nodig is om beter te worden. Je moet je talent ontwikkelen, maar ook begrijpen dat je gedrag en je keuzes invloed hebben op je toekomst.

Ze wil meer Surinaamse jongens op een hoger niveau zien voetballen. Ze wil zien dat jongeren de stap zetten naar de hoofdklasse en dat meer spelers de kans krijgen om professioneel of internationaal door te breken.

Daarbij wijst ze naar voorbeelden uit het internationale voetbal, zoals Neymar en Endrick. Hun verhalen laten volgens haar zien dat je niet per se uit de meest bevoorrechte omgeving hoeft te komen om iets groots te bereiken.

Haar boodschap is dan ook niet dat succes vanzelf komt. Integendeel: jongeren moeten serieus zijn, gedisciplineerd blijven en zich niet laten afleiden door drugs en alcohol. Wie iets wil bereiken, moet ervoor kiezen om zijn dromen ook echt na te jagen.

Ik vind dat een boodschap die we als district en als land serieus moeten nemen. We mogen jongeren stimuleren om groot te dromen, maar we moeten hun ook meegeven dat dromen om inzet vragen. We moeten ruimte creëren waarin ze hun talenten kunnen ontdekken, ontwikkelen en inzetten.

Dat is precies wat Doris gedurende zoveel jaren op haar eigen manier heeft geprobeerd te doen.

175 jaar Coronie: ook dit is onze geschiedenis

Wanneer ik terugdenk aan het gesprek met Doris Rigters, blijft vooral één gedachte bij mij hangen: hoeveel levens kunnen veranderen wanneer iemand besluit om zich in te zetten voor anderen?

Doris begon niet met een groot project of met een plan om ooit bekend te worden. Ze zag jongeren die begeleiding nodig hadden en besloot hen te trainen. Ze begon bij het damesteam, richtte Adjoema op en gaf vervolgens ook jongens de kans om zich via Youth Stars, later Wi Moksi, te ontwikkelen.

Ze deed dat met discipline, met toewijding en met liefde voor de sport. Ze deed het in een tijd waarin vrouwelijke trainers die jongens opleidden niet vanzelfsprekend waren. En ze deed het op een manier waardoor haar voormalige spelers haar jaren later nog steeds met respect aanspreken.

Vandaag zijn die jongeren volwassen vrouwen en mannen. Sommigen hebben op hoog niveau gevoetbald, anderen zijn hun eigen weg gegaan. Maar ze delen een stukje geschiedenis: ze hebben ooit op het veld gestaan waar Doris Rigters hen begeleidde.

Dat is haar nalatenschap.

En juist nu we stilstaan bij 175 jaar naamsverandering van ons district, vind ik dat we niet alleen moeten kijken naar wat Coronie is geweest, maar ook naar de mensen die hebben bijgedragen aan wat Coronie vandaag is. Onze geschiedenis bestaat immers niet alleen uit jaartallen, gebouwen en gebeurtenissen. Ze bestaat ook uit mensen. Mensen die deuren hebben geopend, kansen hebben gecreëerd en anderen hebben geholpen om verder te komen.

Als jeugdvertegenwoordiger wil ik dat we die mensen blijven zien. Ik wil dat jongeren weten wie vóór hen het verschil heeft gemaakt. Ik wil dat we leren om waardering uit te spreken zolang mensen er zijn om die waardering te ontvangen.

Daarom verdient Doris Rigters deze aandacht.

Niet alleen omdat ze een bekende voetbaltrainer uit Coronie is. Niet alleen omdat ze kampioenschappen heeft meegemaakt of spelers heeft zien doorstromen naar hogere niveaus. Maar vooral omdat ze haar tijd en energie heeft gegeven aan jongeren die iets nodig hadden om verder te komen.

Ik ben haar dankbaar dat ze haar verhaal met mij heeft willen delen. Ik hoop dat iedereen die dit artikel leest, niet alleen iets over haar voetbalcarrière leert, maar ook begrijpt wat haar inzet voor ons district betekent.

Mevrouw Doris Rigters, dank u voor wat u voor de jongeren van Coronie hebt betekend. Dank u voor de discipline die u hebt bijgebracht, de kansen die u hebt geboden en de dromen die u hebt helpen voeden.

En als het aan mij ligt, blijft uw verhaal niet bij dit artikel.

Want 175 jaar Coronie vieren, betekent voor mij ook de mensen eren die Coronie van betekenis hebben voorzien. En Doris Rigters is zonder twijfel een van hen.